Podstawy chowu
świnek morskich
CHARAKTERYSTYKA
Świnki udomowiono w Ameryce Południowej, na obecnych terenach Boliwii i Peru (rejon Andów) badania archeologiczne wykazały obecność tych gryzoni w pobliżu zagród już ponad 3 tys. lat temu. Do Europy trafiły pod koniec XVI wieku, a szczyt popularności osiągnęły po II Wojnie Światowej.
Świnka morska (Cavia aperea porcellus) jest gryzoniem niewielkim (masa ciała 0,5 -1,5 kg), i stosunkowo długowiecznym (6-8 lat). Długość ciała ok. 35 cm, kształt ciała owalny, budowa dość masywna, brak wyraźnego oddzielenia głowy od tułowia. Oczy duże, okrągłe, uszy dość duże, nieowłosione, łapy krótkie (czteropalczaste kończyny przednie i trójpalczaste kończyny tylne), brak ogona. Wyjściowym umaszczeniem był aguti - tzw. umaszczenie dzikie, dzięki pracy hodowlanej otrzymano wiele odmian barwnych (np.jednobarwne, trikolor, brindle, himalajska) oraz odmian okrywy włosowej (popularne rozetki, czy długowłose -peruwianki). Obecnie można też nabyć świnki rasowe, hodowlane i prezentowane na wystawach, przykładowo: US Teddy, merino, coronet, alpaka, skinny, texel.
USPOSOBIENIE
Świnki swą popularność zawdzięczają m.in. świetnemu charakterowi. Są to zwierzęta przyjacielskie i towarzyskie, nieskłonne do agresji (zaniepokojone po prostu uciekają, rzadko zdarzają się osobniki gryzące). Niezmiernie komunikatywne (charakterystyczne pochrząkiwania, kwiczenie, podskakiwanie) - np. kiedy domagają się swoich ulubionych przysmaków. Świnka od małego przyzwyczajana do regularnego kontaktu z człowiekiem (szczególnie pupila dla dziecka trzeba zakupić od sprawdzonego hodowcy, który zna charakter każdego osobnika) chętnie daje się przytulać, nosić na rękach, czy głaskać siedząc na kolanach opiekuna.
Świnki są zwierzętami stadnymi, zatem jeśli mamy możliwość warto zakupić dwa osobniki, aby dotrzymywały sobie towarzystwa (niektóre świnki preferują samotniczy tryb życia - indywidualne cechy charakteru). Samce zachowują wyraźną hierarchię, samice zazwyczaj nie.
Zwierzęta są aktywne głównie w ciągu dnia.
Zasadniczo nie mają problemów w kontaktach z innymi zwierzętami, niektórzy utrzymują we wspólnym chowie świnki i króliki miniaturowe. Przyzwyczajane wzajemnie do swojej obecności doskonale koegzystują wraz z psami, czy kotami.
ZAKUP
Najlepiej kupować zwierzę od sprawdzonego hodowcy lub w zaprzyjaźnionym sklepie zoologicznym. Szczególnie jeśli szukamy pupila dla dziecka warto wybrać najbardziej kontaktowego osobnika (prawidłowy rozwój socjalny i psychiczny). Należy się upewnić, czy zwierzę jest zdrowe i energiczne.
O dobrej kondycji będzie świadczyło zaokrąglone ciało o błyszczącej sierści, czyste, błyszczące oczy, brak ran, strupów czy łysin, okolice nozdrzy i odbytu suche. Nie kupujmy świnek młodszych niż 5-tygodniowe, do tego czasu powinny odżywiać się mlekiem matki. Sprawdźmy w jakich warunkach zwierzę przebywało.
Do domu przywozimy świnkę w specjalnym transporterku lub faunaboxie (wielkościowo odpowiednim dla dorosłego osobnika - przyda się w przyszłości np. przy wizytach w gabinecie weterynaryjnym), wyścielonym sianem lub trocinami, chroniąc ją przed chłodem, czy nadmiernym przegrzaniem. W domu umieszczamy ją w przygotowanej uprzednio klatce. Zwierzę może być początkowo zestresowane nowym środowiskiem i nowymi osobami, należy mu dać czas na zapoznanie się z nowymi warunkami - i zachęcać do kontaktu np. poprzez podawanie ulubionego przysmaku.
KLATKA
Na rynku obecnie dostępnych jest bardzo wiele modeli klatek odpowiednich dla świnek morskich. Powinna być ona jednopiętrowa (świnki się nie wspinają), o jak największej powierzchni dna (długość/szerokość) im większa klatka, tym lepsza! Pręty ocynkowane, nie malowane (zwierzę obskubuje farbę). Dobrze, jeśli pręty dochodzą aż do dna klatki, chroni to plastikową kuwetę. Wspomniana plastikowa kuweta jest najpraktyczniejszą formą dna klatki, gdyż łatwo utrzymać ją w czystości. Jeśli będzie głęboka, to ograniczy wysypywanie ściółki poza klatkę. Niektórzy w związku z ograniczeniem zabrudzenia wokół klatki preferują modele zakryte pokrywą z przezroczystej pleksi, z przesuwanymi prętami na szczycie (w takim rozwiązaniu właściwie nie sposób umożliwić zwierzęciu samodzielne powroty do klatki, ale unikniemy zjawiska tzw. piłowania kratek zębami).
Należy przemyśleć ustawienie klatki. Powinna znajdować się w pomieszczeniu, w którym często przebywamy, żeby zwierzę obeznało się z opiekunem, ale tak, aby nie przeszkadzała w normalnym funkcjonowaniu (nie była potrącana). Nie może stać w miejscu bezpośrednio nasłonecznionym, ani w przeciągu. Z dala od odbiornika telewizyjnego (szkodliwe promieniowanie) i sprzętów komputerowych (pyły z klatki mogą go uszkadzać). Jeśli chcemy, aby świnka sama wychodziła i wchodziła do klatki to należy ustawić ją na podłodze i wybrać model z dogodnie usytuowanymi drzwiczkami.
ŚCIÓŁKA
(...)
WYPOSAŻENIE KLATKI
(...)
HIGIENA
(...)
ŻYWIENIE
(...)
WYBIEG
(...)
ZABIEGI PIELĘGNACYJNE
(...)
tekst:
dr Joanna Zarzyńska
dr inż. Paweł Zarzyński
zdjęcia: źródło GNU License
cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, lutowym wydaniu f&f, nr 02 / 2012 (157)
STRONA GŁÓWNA
