darewit Gielda Nierada Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,

amadyny

Były sobie... amadyny trzy...

W niniejszym artykule chciałbym przedstawić pewne aspekty chowu i rozmnażania trzech gatunków, a mianowicie:
* amadyny diamentowej (Emblema guttata), zwanej kraśniczkiem diamentowym,
* amadyny ostrosternej (Poephila acuticauda), zwanej amadynką długosterną,
* amadyny obrożnej (Amadina fasciata).

Uważam bowiem właśnie te taksony za jedne z ciekawszych, a przy tym dość łatwe w pielęgnacji i nietrudne w rozmnażaniu. Oczywiście, o ile spełnionych zostanie kilka warunków, o których poniżej. Celowo pominąłem tu amadynę wspaniałą (Erythrura gouldiae), zwaną dziś amadyńcem, o której napisano już bardzo dużo i która dla wielu hodowców stanowi dziś niechlubny symbol ptaka nadmiernie wydelikaconego przez człowieka, wrażliwego i chimerycznego w zachowaniu, choć niezaprzeczalnie pięknego.
Wszystkie trzy gatunki tytułowych amadyn należą do znanej wszystkim hodowcom rodziny astryldów (Estrildidae). Dorastają do kilkunastu centymetrów, przy czym amadyna ostrosterna osiąga największe rozmiary – do 16 cm (ma charakterystycznie wydłużone sterówki, stąd potocznie ptaki te nazywane są przez hodowców „szpicami”).
Amadyna diamentowa i amadyna ostrosterna to gatunki australijskie. Pierwszy występuje endemicznie w południowo-wschodniej, a drugi w północno-wschodniej i zachodniej części kontynentu. Prawidłowe rozpoznanie płci u amadyny diamentowej jest niekiedy bardzo trudne z uwagi na występującą u tego gatunku monomorficzność. Samica ma ogólnie bledsze ubarwienie, włączając w to krótki, czarny pasek biegnący od nasady dzioba do oka oraz cieńsze i mniej intensywnie zabarwione obwódki wokół oczu (często jednak są to cechy zawodne, zwłaszcza u osobników będących w różnym wieku). Samiec poza tym, że śpiewa (jednak nie każdy) ma bardziej kwadratową, masywniejszą głowę, szerszy czarny pas na piersi i czarny ogon (u samicy bywa on z brązowawymi przebarwieniami). amadyna, amadyny, U amadyny ostrosternej także nietrudno o pomyłkę w rozróżnianiu płci, zwłaszcza u osobników młodych. U ptaków dorosłych ustalanie jej obarczone jest już dużo mniejszym błędem - samiec przede wszystkim śpiewa, ma masywniejszą głowę oraz nieco szerszy czarny „śliniak” pod gardłem. Samica ma zwykle nieznacznie jaśniejszy i węższy dziób oraz „łezkę” przy oczach. Z kolei amadyna obrożna pochodzi z Afryki, gdzie zasiedla pas od Senegalu po Etiopię oraz wzdłuż wschodniej ściany kontynentu aż do RPA. Samiec oprócz tego, że śpiewa ma charakterystyczną obrożę wokół gardła, której barwa może być pomarańczowa do mniej lub bardziej czerwonej. Bardzo silny wizualnie kontrast tworzy ona zwłaszcza u białej mutacji. Co ciekawe, widać ją już u młodych przed opuszczeniem gniazda, stąd rozpoznawanie płci u tego gatunku jest bardzo łatwe.


CECHY GATUNKOWE

Wszystkie trzy gatunki amadyn są dość wytrzymałe, niezbyt wymagające, ruchliwe i śmiałe, mniej lub bardziej ciepłolubne (w zimie temperatura powietrza w pomieszczeniu nie powinna spadać poniżej 10°C) oraz dość odporne na choroby i pasożyty (w przeciwieństwie do amadyńca). Bardzo chętnie kąpią się w wodzie, rzadziej w piasku, są znacznie mniej ciepłolubne od amadyn wspaniałych, ale podobnie jak one także kochają słońce (promienie słoneczne powinny docierać do klatki/woliery chociaż przez 3-4 godziny dziennie) i nie znoszą wilgoci oraz przeciągów. Szczególnie amadyny diamentowe są narażone na zarażenie pasożytami (np. kokcydiami), gdyż przez znaczną część dnia mają w zwyczaju żerować na podłożu. Bardzo ważne jest tu zatem codzienne dbanie o utrzymywanie należytej czystości w klatce lub wolierze. U wspomnianego gatunku zwraca uwagę charakterystyczny behawioryzm, gdzie na pierwszy plan wysuwa się wielce niekorzystna cecha, a mianowicie zadziorność, która czasami przechodzi w bezpośrednią wręcz agresję. Jest ona skierowana zarówno wobec pobratymców, jak i innych, zwłaszcza mniejszych współmieszkańców woliery (prawdziwy dramat może natomiast rozegrać się w klatce, nawet dużej, w której amadyny diamentowe utrzymywane są z innymi ptakami). Ponadto samce w okresie lęgowym stają się bardziej agresywne, zwłaszcza wobec siebie (także u amadyny obrożnej). amadyna, amadyny Dlatego też w jednej klatce/wolierze powinna przebywać tylko jedna para amadyn diamentowych lub obrożnych. Z kolei amadyna ostrosterna jest ptakiem zdecydowanie bardziej zgodnym i towarzyskim, a przy tym mało płochliwym. Lubi towarzystwo zarówno innych astryldów, jak i swoich pobratymców. W jednej wolierze można utrzymywać kilka par tych ptaków, choć większość hodowców chowa je parami w myśl mądrej skądinąd zasady, iż każda para lęgowa powinna mieć oddzielne lokum.


ŻYWIENIE
(...)

POMIESZCZENIE
(...)

ROZMNAŻANIE
(...)

UWAGI KOŃCOWE
(...)




tekst i zdjęcia:
dr Hubert Zientek
www.multihobby.net



cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, marcowym numerze f&f - 03/2017 (218)zamów prenumeratę

STRONA GŁÓWNA


Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 077/402-54-32. Tel./fax: 077/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, mobil 0608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, mobil 0606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.