Amarantka czerwonodzioba

Charakterystyka

Ten maleńki, afrykański astryld, którego samce pysznią się efektownym szkarłatno-karminowym upierzeniem, jeszcze kilkanaście lat temu był często spotykanym gatunkiem w wolierach i klatkach hodowców i miłośników ptaków egzotycznych. Dziś są zdecydowanie rzadsze, bowiem nie importuje się ptaków z ich naturalnego środowiska, a osobniki znajdujące się w handlu pochodzą z większych bądź mniejszych hodowli. Wprawdzie gatunek ten nie jest kłopotliwy w rozrodzie, to jednak błędy w pielęgnacji jakie niekiedy popełniamy są przyczyną wielu nieudanych lęgów.
Amarantki czerwonodziobe (Lagonosticta senegala, Linnaeus, 1766) zamieszkują część tropikalnej Afryki między dwiema pustyniami: od południowych krańców Sahary na północy, po północne rejony Kalahari na południu, a globalny zasięg występowania szacuje się na 10 mln. km2. Na tym olbrzymim obszarze, w zależności od rozmieszczenia geograficznego występują populacje różniące się nieco wielkością i ubarwieniem, tak samców jak i samic. Stwierdzono dziewięć takich populacji i nadano im status podgatunków, które są obecnie uznawane, a mianowicie:

Lagonosticta senegala senegala
Lagonosticta senegala guineensis
Lagonosticta senegala rhodopsis
Lagonosticta senegala brunneiceps
Lagonosticta senegala somaliensis
Lagonosticta senegala zedlitzi
Lagonosticta senegala rendalli
Lagonosticta senegala pallidicrissa
Lagonosticta senegala ruberrima


Zasiedlają suche stepy i sawanny z rzadka porośnięte drzewami i krzewami. Spotykane także na skrajach lasów i na polach uprawnych. Często można je zobaczyć w osadach ludzkich, wsiach i ogrodach. Nie wykazują lęku i podskakują na ziemi, niekiedy wśród drobiu domowego, kilka kroków od człowieka. Zdarza się, że wlatują do wnętrza domów mieszkalnych. Na sawannach i stepach przebywają wśród wysokich traw i ciernistych krzewów, głównie akacji, zwykle w towarzystwie motylików, wróbli, innych gatunków amarantek z rodzaju Lagonosticta i wdówek atłasowych - Vidua chalybeata. Ten ostatni gatunek z rodziny wikłaczowatych (Ploceidae) i podrodziny wdówek (Viduinae) znany również jako atłasek i opisywany niekiedy pod naukową nazwą Hypochera chalybeata jest tak jak inne gatunki wdówek pasożytem lęgowym i składa jaja do gniazd amarantek czerwonodziobych. Pisklęta i młodzież wdówek atłasowych do złudzenia przypominają pisklęta i młode osobniki swoich żywicieli i wspólnie odchowywane są przez parę amarantek czerwonodziobych.
Amarantki czerwonodziobe w wielu miejscach gniazdują w różnych porach roku. Gniazda budują w dziuplach drzew, w gąszczu krzewów, w kępach wysokich traw, a nawet pod strzechami domów mieszkalnych. Są to kuliste budowle z bocznym otworem wejściowym, splecione z siana, trawy, korzonków i włókien roślinnych. Wnętrze gniazda ścielą puchem, najchętniej białym. W zniesieniu 3-4 białe jaja wysiadywane przez 11-13 dni. W ciągu dnia wysiadują oba ptaki na zmianę, w nocy wyłącznie samica.
Wyklute pisklęta mają ciemną, szaro-brązową skórę porośniętą białawym puchem. W kącikach ich dziobów znajdują się wyraźne, białe brodawki, które odbijają światło i w ciemnym wnętrzu gniazda są widoczne, co ułatwia rodzicom karmienie. Dopominają się o pokarm powtarzanym „wit-wet, wit-wet”. Młode ptaki opuszczają gniazdo między 17 a 21 dniem życia i przez kolejne 14 dni dokarmiane są przez rodziców, po czym stają się samodzielne.

(...)


Chów i hodowla
(...)




tekst: Andrzej Jarosz

cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, lutowym wydaniu f&f, nr 02 / 2012 (157)

STRONA GŁÓWNA