 | ||
 | ||
 |
||
Marzec 2006
Kuraki grzebieniaste
Reprezentują rodzinę kurowatych (Phasianidae). podrodzinę kuraków grzebieniastych (Gallinae) i rodzaj (Gallus), do którego należą cztery gatunki. Wszystkie występują w Azji.
W hodowlach niezbyt częste, chociaż kur bankiwa z każdym rokiem staje się popularniejszy. Trzy pozostałe gatunki należą jeszcze do rzadkości.
Gatunki
Kur bankiwa - Gallus gallus
Kur cejloński - Gallus lafayetii
Kur siwy - Gallus sonneratii
Kur zielony - Gallus varius (Shaw, 1798). Ojczyzną gatunku są wyspy Jawa, Bali i inne wchodzące w skład Małych Wysp Sundajskich.
Kogut mierzy 70 cm. Szyję i plecy ma zielone z metalicznym połyskiem na obrzeżach piór. Górna część grzbietu z niebiesko-zielonym połyskiem. Dolna część grzbietu i nasada ogona z długimi czarnymi, żółto obrzeżonymi piórami. Skrzydła czarne z pomarańczowo-czerwonymi łokciami. Spód ciała czarny. Ogon czarny z niebiesko-zielonym połyskiem. Grzebień bez ząbkowania, szeki, czerwono-fioletowy z szaroniebieską plamą. Dzwonek jeden po środku gardła, czerwony.
Kura osiąga długość około 40cm. Z wierzchu brązowo-czarna, połyskująca. Głowa brązowa, gardło białe, pierś brązowa z czarno obrzeżonymi piórami, brzuch czarny. Ogon czarny z jaśniejszymi, błyszczącymi plamkami na brzegach.
Kur zielony chętnie przebywa wśród gęstych krzewów i bambusów. W niektórych rejonach występuje dość licznie i jest łowiony przez miejscową ludność. Poza okresem rozrodczym żyje w parach lub w rodzinnych grupach. Przed lęgami kogut gromadzi wokół siebie 3-4 kury. Do gniazda na ziemi, wyścielonego suchymi liśćmi i suchą trawą, samica znosi 6-10 kremowo białych jaj, które wysiaduje 21 dni. Sama też troszczy się o kurczęta. Żywi się podobnie jak poprzednie gatunki. W poszukiwaniu pokarmu odwiedza pola ryżowe i inne pola uprawne.
Hodowla
Pielęgnacja i hodowla mogą być bardzo interesujące po warunkiem, że ptaki są czyste gatunkowo, bowiem takie są najpiękniejsze. W tym miejscu należy wspomnieć, że w środowisku naturalnym, koguty wszystkich czterech gatunków po okresie godowym tracą swoje ozdobne, barwne pióra i przybierają bezpieczniejszą w przyrodzie, niepozorną szatę spoczynkową. Podobne zjawisko obserwujemy także w warunkach wiwaryjnych.
Jeśli zdarzy się jednak, że kogut przez cały rok pozostaje niezmiennie barwny, jest to niepodważalnym dowodem, że pochodzi z krzyżówki z kurą domową. Samice "dzikich" gatunków nie gdaczą na gnieździe jak czynią to kury domowe, lecz dopiero w pewnej odległości od gniazda by nie zdradzić jego miejsca ewentualnym drapieżnikom. Niezwykle łatwo dochodzi także do krzyżówek między gatunkami i podgatunkami z rodzaju Gallus. W środowisku naturalnym jest to niemożliwe ze względu na rozmieszczenie geograficzne poszczególnych gatunków i podgatunków, jednak w hodowli powinniśmy zadbać o to, aby nie dopuścić do niepożądanych krzyżówek.
Wszystkie gatunki potrafią latać, co może utrudnić pielęgnację ich na podwórzu. Ponadto ciężko przyzwyczajają się do kurników i poszukują miejsc noclegowych na gałęziach drzew. Najlepszymi pomieszczeniami do pielęgnacji i hodowli omawianych ptaków okazały się częściowo zadaszone woliery ogrodowe. Woliery te powinny być połączone z wolierami wewnętrznymi, w których temperatura nie spada poniżej 0oC. W nich właśnie ptaki powinny spędzać zimy, ponieważ źle znoszą mrozy. Stosowane niekiedy "przyzwyczajanie" ptaków do naszych zim nie powinno mieć miejsca.
Andrzej Jarosz
Gatunki
Kur bankiwa - Gallus gallusKur cejloński - Gallus lafayetii
Kur siwy - Gallus sonneratii
Kur zielony - Gallus varius (Shaw, 1798). Ojczyzną gatunku są wyspy Jawa, Bali i inne wchodzące w skład Małych Wysp Sundajskich.
Kogut mierzy 70 cm. Szyję i plecy ma zielone z metalicznym połyskiem na obrzeżach piór. Górna część grzbietu z niebiesko-zielonym połyskiem. Dolna część grzbietu i nasada ogona z długimi czarnymi, żółto obrzeżonymi piórami. Skrzydła czarne z pomarańczowo-czerwonymi łokciami. Spód ciała czarny. Ogon czarny z niebiesko-zielonym połyskiem. Grzebień bez ząbkowania, szeki, czerwono-fioletowy z szaroniebieską plamą. Dzwonek jeden po środku gardła, czerwony.
Kura osiąga długość około 40cm. Z wierzchu brązowo-czarna, połyskująca. Głowa brązowa, gardło białe, pierś brązowa z czarno obrzeżonymi piórami, brzuch czarny. Ogon czarny z jaśniejszymi, błyszczącymi plamkami na brzegach.
Kur zielony chętnie przebywa wśród gęstych krzewów i bambusów. W niektórych rejonach występuje dość licznie i jest łowiony przez miejscową ludność. Poza okresem rozrodczym żyje w parach lub w rodzinnych grupach. Przed lęgami kogut gromadzi wokół siebie 3-4 kury. Do gniazda na ziemi, wyścielonego suchymi liśćmi i suchą trawą, samica znosi 6-10 kremowo białych jaj, które wysiaduje 21 dni. Sama też troszczy się o kurczęta. Żywi się podobnie jak poprzednie gatunki. W poszukiwaniu pokarmu odwiedza pola ryżowe i inne pola uprawne.
Hodowla
Pielęgnacja i hodowla mogą być bardzo interesujące po warunkiem, że ptaki są czyste gatunkowo, bowiem takie są najpiękniejsze. W tym miejscu należy wspomnieć, że w środowisku naturalnym, koguty wszystkich czterech gatunków po okresie godowym tracą swoje ozdobne, barwne pióra i przybierają bezpieczniejszą w przyrodzie, niepozorną szatę spoczynkową. Podobne zjawisko obserwujemy także w warunkach wiwaryjnych.
Jeśli zdarzy się jednak, że kogut przez cały rok pozostaje niezmiennie barwny, jest to niepodważalnym dowodem, że pochodzi z krzyżówki z kurą domową. Samice "dzikich" gatunków nie gdaczą na gnieździe jak czynią to kury domowe, lecz dopiero w pewnej odległości od gniazda by nie zdradzić jego miejsca ewentualnym drapieżnikom. Niezwykle łatwo dochodzi także do krzyżówek między gatunkami i podgatunkami z rodzaju Gallus. W środowisku naturalnym jest to niemożliwe ze względu na rozmieszczenie geograficzne poszczególnych gatunków i podgatunków, jednak w hodowli powinniśmy zadbać o to, aby nie dopuścić do niepożądanych krzyżówek.
Wszystkie gatunki potrafią latać, co może utrudnić pielęgnację ich na podwórzu. Ponadto ciężko przyzwyczajają się do kurników i poszukują miejsc noclegowych na gałęziach drzew. Najlepszymi pomieszczeniami do pielęgnacji i hodowli omawianych ptaków okazały się częściowo zadaszone woliery ogrodowe. Woliery te powinny być połączone z wolierami wewnętrznymi, w których temperatura nie spada poniżej 0oC. W nich właśnie ptaki powinny spędzać zimy, ponieważ źle znoszą mrozy. Stosowane niekiedy "przyzwyczajanie" ptaków do naszych zim nie powinno mieć miejsca.
Andrzej Jarosz
Polski Owczarek Nizinny - PON
Historia.
Cechy psychofizyczne
Przeznaczenie
Edukacja - Pon należy do miłych, pojętnych i kochających psów, ale posiada też cechy, które mogą sprawiać trudności w jego prowadzeniu. Dlatego wychowaniem należy się zająć, natomiast szkoleniem według własnego uznania. Jego samodzielność, duży temperament i szukanie zajęcia oraz upartość sprawiają, że wychowywaniem należy się zająć już od szczenięcia, przez co nie dopuścimy na wykształcenie cech negatywnych, a ugruntujemy pozytywne. Nie wymaga on nadzwyczajnej fachowości z naszej strony, w zasadzie każdy potrafi go właściwie wychować, zachowując cierpliwość i konsekwencję. Kiedy nauczymy go określonego postępowania, wówczas wystarczy bieżąco egzekwować dyscyplinę i posłuszeństwo. Przy tym trzeba pamiętać, że nie znosi niesprawiedliwego i brutalnego traktowania, takimi metodami bowiem doprowadzimy niechybnie do wykształcenia odruchów hamowania; stanie się nerwowy, bojaźliwy i agresywny.
Współpraca z takim psem będzie niemożliwa i trzeba dużo wysiłku i czasu, by zmienić ten stan rzeczy.
Pon łatwo reaguje na bodźce pochodzące od przewodnika i z otoczenia, dlatego starajmy się właściwie i celowo je stosować. Jeśli zechcemy powierzyć mu rolę stróża, wówczas musimy zająć się szkoleniem. Najpierw przerobimy z nim pewien program z posłuszeństwa, potem zajmiemy się przygotowaniem kierunkowym. Wystarczy jak będzie chodził przy nodze na smyczy i bez niej, stawał, siadał, warował, pozostawał i przychodził na zawołanie. Szkolić możemy go sami, gdyż nie sprawi nam kłopotu.
Jak większość owczarków właściwie wychowany do szkolenia przystąpi z ochotą i typowym dla niego zaangażowaniem. Lubi pracować, dlatego wystarczy, że zorganizujemy zajęcia pod tym właśnie kątem, wówczas się przekonamy, z jaką werwą i sumiennością będzie wykonywał nasze rozkazy.
Artur Wach
Cechy psychofizyczne
Przeznaczenie
Edukacja - Pon należy do miłych, pojętnych i kochających psów, ale posiada też cechy, które mogą sprawiać trudności w jego prowadzeniu. Dlatego wychowaniem należy się zająć, natomiast szkoleniem według własnego uznania. Jego samodzielność, duży temperament i szukanie zajęcia oraz upartość sprawiają, że wychowywaniem należy się zająć już od szczenięcia, przez co nie dopuścimy na wykształcenie cech negatywnych, a ugruntujemy pozytywne. Nie wymaga on nadzwyczajnej fachowości z naszej strony, w zasadzie każdy potrafi go właściwie wychować, zachowując cierpliwość i konsekwencję. Kiedy nauczymy go określonego postępowania, wówczas wystarczy bieżąco egzekwować dyscyplinę i posłuszeństwo. Przy tym trzeba pamiętać, że nie znosi niesprawiedliwego i brutalnego traktowania, takimi metodami bowiem doprowadzimy niechybnie do wykształcenia odruchów hamowania; stanie się nerwowy, bojaźliwy i agresywny. Współpraca z takim psem będzie niemożliwa i trzeba dużo wysiłku i czasu, by zmienić ten stan rzeczy.
Pon łatwo reaguje na bodźce pochodzące od przewodnika i z otoczenia, dlatego starajmy się właściwie i celowo je stosować. Jeśli zechcemy powierzyć mu rolę stróża, wówczas musimy zająć się szkoleniem. Najpierw przerobimy z nim pewien program z posłuszeństwa, potem zajmiemy się przygotowaniem kierunkowym. Wystarczy jak będzie chodził przy nodze na smyczy i bez niej, stawał, siadał, warował, pozostawał i przychodził na zawołanie. Szkolić możemy go sami, gdyż nie sprawi nam kłopotu.
Jak większość owczarków właściwie wychowany do szkolenia przystąpi z ochotą i typowym dla niego zaangażowaniem. Lubi pracować, dlatego wystarczy, że zorganizujemy zajęcia pod tym właśnie kątem, wówczas się przekonamy, z jaką werwą i sumiennością będzie wykonywał nasze rozkazy.
Artur Wach
Żywienie dyskowców, cz.2
Lipidy
Węglowodany
WNKT
"WNKT" to powszechnie stosowany skrót, który zastąpił dawniej używaną nazwę"witamina F", służący do zbiorczego określania wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Niektóre z nich są wręcz niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmów zwierzęcych, przy czym nie posiadają one zdolności do ich wytwarzania lub produkują je w niewystarczających ilościach. Kwasy te mają wpływ na prawidłowy rozwój, wzrost i przebieg niektórych procesów fizjologicznych np. utrzymanie odpowiedniej struktury błon mitochondrialnych. Kwasy tłuszczowe przemieszczają się w krwiobiegu i kiedy dochodzi do ich połączenia z glukozą zachodzi proces ich spalenia i wydzielenia się energii. Zmieszanie kwasów tłuszczowych i glukozy jest niezbędne przy produkcji energii. Niedostateczna dostępność węglowodanów (cukrów) w organizmie skutkuje niepełnym spaleniem tłuszczów, co prowadzi do powstawania ich toksycznych produktów pośrednich zwanych ketonami i chemicznego zaburzenia równowagi we krwi, zwanego ketozą. W ekstremalnych sytuacjach, może dojść do wykorzystywania narządów i tkanek, jako źródeł glukozy uzyskiwanej z rozpadu białek. Dieta bardzo uboga w węglowodany prowadzi do dużego spadku wagi ciała, czego główną przyczyną jest utrata wody przez nerki, które starają się pozbyć nadmiaru ketonów z organizmu.
Nie wchodząc w szczegółowe rozpatrywanie działania poszczególnych kwasów tłuszczowych, wystarczy jedynie pamiętać, by w przygotowywanych do karmienia dyskowców różnorodnych miksach, dodawać dziennie 2 - 3 krople olejów jadalnych, starając się, by zostały one przez poszczególne składniki dobrze wchłonięte. W olejach tych znajdują wspomniane kwasy tłuszczowe z dwoma (linolowy), trzema (linolenowy) lub czterema (arachidonowy) wiązaniami podwójnymi.
Olej z siemienia lnianego, to jeszcze lepsze rozwiązanie. Zdaniem wielu specjalistów, jest on najdoskonalszym w przyrodzie źródłem Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych: Omega 3, Omega 6 i Omega 9. Jedynie w oleju z siemienia lnianego kwasy te występują w tak bliskich ideałowi spożywania proporcjach - Omega 3: Omega 6: Omega 9 = 3,5:1:1. Obecnie zwróćmy uwagę na tak zwane wolne kwasy. Są to kwasy, które ograniczają wydzielanie ptyaliny i kwasu żołądkowego. Spotykamy się z nimi w bardzo różnorodnych produktach, lecz nas interesować będą jedynie te pokarmy, które najczęściej mają zastosowanie przy tworzeniu zestawów pokarmowych dla dyskowców. Występują one pod postacią kwasów owocowych.
Owoce mało kwaśne (udział wolnych kwasów w %):
- gruszki: 0,20 - 0,50, banany: 0,45, truskawki: 0,50, brzoskwinie: 0,70, ananas: 0,80
Owoce półkwaśne (udział wolnych kwasów w %):
- czarny bez: 1,20, jarzębina: 2,0
Owoce kwaśne (udział wolnych kwasów w %):
owoc dzikiej róży: 3,10, czarna porzeczka: 3.30
Akwaryści przygotowują najczęściej dla swych dyskowców miksy pokarmowe. Z jakich składników można je komponować wynika z dotychczasowo zaprezentowanych materiałów. Nie oznacza to jednak, że można wprowadzać do jednego miksu wszystkie posiadane składniki. Jak już wspominałem, niektóre substancje wykazują wobec siebie stosunek antagonistyczny. Wynika z tego, że akwarysta winien przygotować kilka miksów o różnorodnym składzie i podawać je rybom przemiennie. Tematyczny zakres niniejszego opracowania nie daje możliwości zaprezentowania szczegółowych przepisów, nie mniej jednak, poniżej przedstawiam wykaz dobrych i złych kombinacji pokarmowych.
Do dobrych kombinacji pokarmowych zaliczam zestawienia:
białko - tłuszcz;
skrobia - tłuszcz;
tłuszcz - kwas;
cukier - kwas;
skrobia - skrobia;
Do złych kombinacji pokarmowych zaliczam zestawienia:
białko - skrobia;
skrobia - cukier;
skrobia - kwas;
białko - kwas;
tłuszcz - cukier;
białko - cukier;
PODSUMOWANIE
Podsumowując to nieco skomplikowane zagadnienie, kilka wskazówek praktycznych:
1. Trawienie pokarmów jest skomplikowanym procesem i nie powinno się go utrudniać.
2. Złe zestawienia pokarmowe prowadzą do problemów trawiennych.
3. Wzdęcia, śluzowate odchody, a także przyspieszona praca pokryw skrzelowych u dyskowców mogą być objawem długotrwałego złego zestawiania składników pokarmowych w diecie.
4. Im lepsze trawienie, tym skuteczniej organizm ryby wchłania substancje odżywcze, co sprzyja jej ogólnej kondycji.
5. Podczas rozkładania żywności w układzie trawiennym, zawsze powstają składniki odpadowe. Im lepsza kombinacja pokarmowa, tym odpadów jest mniej. Zjawisko to ma niewątpliwy wpływ na procentowe stężenie związków azotowych w wodzie.
6. Jednorazowe dawki pokarmowe nie powinny być zbyt duże. Proces trawienia związany jest z wydatkowaniem energii. Im mniej składników odpadowych, tym mniejsze zagrożenie odkładania się toksyn w organizmie ryby.
7. Do tłustych pokarmów białkowych nie powinno się dodawać znaczących ilości kwasów. Przykładowo jednak, dobrze jest w takim wypadku przewidzieć dodatek brzoskwini, która, jak zaznaczyłem przy omawianiu tego składnika, wspomaga trawienie tłuszczu.
Na podstawie książki pt.
"Zdrowe Dyskowce", Tom I
Andrzej Sieniawski
Dopiero wyjście na step i odżywanie trawą spowodowało wykorzystanie uzębienia do rozcierania suchego materiału. Ten właśnie sposób odżywania się różnymi częściami roślin przesądził o kierunku adaptacji organizmu na okres wielu milionów lat.
(..)
Trzecią odmianą konia dzikiego jest Equus abeli - poznany z wykopalisk środkowej i zachodniej Europy. Był to koń średnio duży i duży - około 150 a nawet 180 cm w kłębie, o masywnej budowie. Od niego wywodzą się różne rasy koni zimnokrwistych.
Zatem koń współczesny jest wynikiem długotrwałego procesu ewolucji. Efekty tego widać przede wszystkim w adaptacji układu ruchowego do szybkiego biegu i niespotykanej u innych zwierząt odporności całego organizmu na niedotlenienie i silne zakwaszenie będące wynikiem intensywnego biegu poprzez m.in. zgromadzenie ogromnej rezerwy erytrocytów w śledzionie, gotowych do użycia natychmiast jak zajdzie potrzeba dostarczenia tlenu do pracujących mięśni. Obok tego powstał głęboko utrwalony nawyk czuwania, aby stale kontrolować środowisko. Przejawia się to możliwością snu na stojąco jak i bardzo swoistym przebiegiem snu. Główna siła mięśni zlokalizowana jest wokół obręczy kończyny tylnej, która jest kończyną napędową. Mięśnie sięgają tylko do stawów nadgarstkowych i skokowych, dzięki czemu reszta kończyny spełnia rolę dźwigni zabezpieczonej przed nadmiernym wyginaniem stawów silnymi ścięgnami, które jednocześnie, jako materiał niezwykle elastyczny, pełnią rolę swoistych sprężyn, czemu sprzyja też stosunek masy konia do niewielkiej powierzchni kopyta. Rozwój swoistych taśm ścięgnistych w zespołach mięśni kończyn - tzw. układu ustaleniowego. Taśmy te poprzez "ustalenie" stawów kończyn pozwalają koniowi na odpoczynek a nawet sen w pozycji stojącej i ewentualną natychmiastową ucieczkę po przebudzeniu. Oprócz tego poszczególne cykle snu trwają krótko, około 2-3 minut i zaraz następuje kontrola stanu środowiska. Innym aspektem adaptacyjnym kontroli stanu środowiska jest głowa osadzona na długiej ruchomej szyi, zaopatrzona w oczy o polu widzenia prawie 360 stopni i ruchome małżowiny uszne potrafiące zlokalizować źródło każdego szmeru.
www.voltahorse.pl
Tomasz Świątek
Powrót do archiwum
Strona główna
Węglowodany
WNKT
"WNKT" to powszechnie stosowany skrót, który zastąpił dawniej używaną nazwę"witamina F", służący do zbiorczego określania wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Niektóre z nich są wręcz niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmów zwierzęcych, przy czym nie posiadają one zdolności do ich wytwarzania lub produkują je w niewystarczających ilościach. Kwasy te mają wpływ na prawidłowy rozwój, wzrost i przebieg niektórych procesów fizjologicznych np. utrzymanie odpowiedniej struktury błon mitochondrialnych. Kwasy tłuszczowe przemieszczają się w krwiobiegu i kiedy dochodzi do ich połączenia z glukozą zachodzi proces ich spalenia i wydzielenia się energii. Zmieszanie kwasów tłuszczowych i glukozy jest niezbędne przy produkcji energii. Niedostateczna dostępność węglowodanów (cukrów) w organizmie skutkuje niepełnym spaleniem tłuszczów, co prowadzi do powstawania ich toksycznych produktów pośrednich zwanych ketonami i chemicznego zaburzenia równowagi we krwi, zwanego ketozą. W ekstremalnych sytuacjach, może dojść do wykorzystywania narządów i tkanek, jako źródeł glukozy uzyskiwanej z rozpadu białek. Dieta bardzo uboga w węglowodany prowadzi do dużego spadku wagi ciała, czego główną przyczyną jest utrata wody przez nerki, które starają się pozbyć nadmiaru ketonów z organizmu.
Nie wchodząc w szczegółowe rozpatrywanie działania poszczególnych kwasów tłuszczowych, wystarczy jedynie pamiętać, by w przygotowywanych do karmienia dyskowców różnorodnych miksach, dodawać dziennie 2 - 3 krople olejów jadalnych, starając się, by zostały one przez poszczególne składniki dobrze wchłonięte. W olejach tych znajdują wspomniane kwasy tłuszczowe z dwoma (linolowy), trzema (linolenowy) lub czterema (arachidonowy) wiązaniami podwójnymi.
Olej z siemienia lnianego, to jeszcze lepsze rozwiązanie. Zdaniem wielu specjalistów, jest on najdoskonalszym w przyrodzie źródłem Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych: Omega 3, Omega 6 i Omega 9. Jedynie w oleju z siemienia lnianego kwasy te występują w tak bliskich ideałowi spożywania proporcjach - Omega 3: Omega 6: Omega 9 = 3,5:1:1. Obecnie zwróćmy uwagę na tak zwane wolne kwasy. Są to kwasy, które ograniczają wydzielanie ptyaliny i kwasu żołądkowego. Spotykamy się z nimi w bardzo różnorodnych produktach, lecz nas interesować będą jedynie te pokarmy, które najczęściej mają zastosowanie przy tworzeniu zestawów pokarmowych dla dyskowców. Występują one pod postacią kwasów owocowych.
Owoce mało kwaśne (udział wolnych kwasów w %):
- gruszki: 0,20 - 0,50, banany: 0,45, truskawki: 0,50, brzoskwinie: 0,70, ananas: 0,80
Owoce półkwaśne (udział wolnych kwasów w %):
- czarny bez: 1,20, jarzębina: 2,0
Owoce kwaśne (udział wolnych kwasów w %):
owoc dzikiej róży: 3,10, czarna porzeczka: 3.30
Akwaryści przygotowują najczęściej dla swych dyskowców miksy pokarmowe. Z jakich składników można je komponować wynika z dotychczasowo zaprezentowanych materiałów. Nie oznacza to jednak, że można wprowadzać do jednego miksu wszystkie posiadane składniki. Jak już wspominałem, niektóre substancje wykazują wobec siebie stosunek antagonistyczny. Wynika z tego, że akwarysta winien przygotować kilka miksów o różnorodnym składzie i podawać je rybom przemiennie. Tematyczny zakres niniejszego opracowania nie daje możliwości zaprezentowania szczegółowych przepisów, nie mniej jednak, poniżej przedstawiam wykaz dobrych i złych kombinacji pokarmowych.
Do dobrych kombinacji pokarmowych zaliczam zestawienia:białko - tłuszcz;
skrobia - tłuszcz;
tłuszcz - kwas;
cukier - kwas;
skrobia - skrobia;
Do złych kombinacji pokarmowych zaliczam zestawienia:
białko - skrobia;
skrobia - cukier;
skrobia - kwas;
białko - kwas;
tłuszcz - cukier;
białko - cukier;
PODSUMOWANIE
Podsumowując to nieco skomplikowane zagadnienie, kilka wskazówek praktycznych:
1. Trawienie pokarmów jest skomplikowanym procesem i nie powinno się go utrudniać.
2. Złe zestawienia pokarmowe prowadzą do problemów trawiennych.
3. Wzdęcia, śluzowate odchody, a także przyspieszona praca pokryw skrzelowych u dyskowców mogą być objawem długotrwałego złego zestawiania składników pokarmowych w diecie.
4. Im lepsze trawienie, tym skuteczniej organizm ryby wchłania substancje odżywcze, co sprzyja jej ogólnej kondycji.
5. Podczas rozkładania żywności w układzie trawiennym, zawsze powstają składniki odpadowe. Im lepsza kombinacja pokarmowa, tym odpadów jest mniej. Zjawisko to ma niewątpliwy wpływ na procentowe stężenie związków azotowych w wodzie.
6. Jednorazowe dawki pokarmowe nie powinny być zbyt duże. Proces trawienia związany jest z wydatkowaniem energii. Im mniej składników odpadowych, tym mniejsze zagrożenie odkładania się toksyn w organizmie ryby.
7. Do tłustych pokarmów białkowych nie powinno się dodawać znaczących ilości kwasów. Przykładowo jednak, dobrze jest w takim wypadku przewidzieć dodatek brzoskwini, która, jak zaznaczyłem przy omawianiu tego składnika, wspomaga trawienie tłuszczu.
Na podstawie książki pt.
"Zdrowe Dyskowce", Tom I
Andrzej Sieniawski
Krótka historia konia
Dopiero wyjście na step i odżywanie trawą spowodowało wykorzystanie uzębienia do rozcierania suchego materiału. Ten właśnie sposób odżywania się różnymi częściami roślin przesądził o kierunku adaptacji organizmu na okres wielu milionów lat.(..)
Trzecią odmianą konia dzikiego jest Equus abeli - poznany z wykopalisk środkowej i zachodniej Europy. Był to koń średnio duży i duży - około 150 a nawet 180 cm w kłębie, o masywnej budowie. Od niego wywodzą się różne rasy koni zimnokrwistych.
Zatem koń współczesny jest wynikiem długotrwałego procesu ewolucji. Efekty tego widać przede wszystkim w adaptacji układu ruchowego do szybkiego biegu i niespotykanej u innych zwierząt odporności całego organizmu na niedotlenienie i silne zakwaszenie będące wynikiem intensywnego biegu poprzez m.in. zgromadzenie ogromnej rezerwy erytrocytów w śledzionie, gotowych do użycia natychmiast jak zajdzie potrzeba dostarczenia tlenu do pracujących mięśni. Obok tego powstał głęboko utrwalony nawyk czuwania, aby stale kontrolować środowisko. Przejawia się to możliwością snu na stojąco jak i bardzo swoistym przebiegiem snu. Główna siła mięśni zlokalizowana jest wokół obręczy kończyny tylnej, która jest kończyną napędową. Mięśnie sięgają tylko do stawów nadgarstkowych i skokowych, dzięki czemu reszta kończyny spełnia rolę dźwigni zabezpieczonej przed nadmiernym wyginaniem stawów silnymi ścięgnami, które jednocześnie, jako materiał niezwykle elastyczny, pełnią rolę swoistych sprężyn, czemu sprzyja też stosunek masy konia do niewielkiej powierzchni kopyta. Rozwój swoistych taśm ścięgnistych w zespołach mięśni kończyn - tzw. układu ustaleniowego. Taśmy te poprzez "ustalenie" stawów kończyn pozwalają koniowi na odpoczynek a nawet sen w pozycji stojącej i ewentualną natychmiastową ucieczkę po przebudzeniu. Oprócz tego poszczególne cykle snu trwają krótko, około 2-3 minut i zaraz następuje kontrola stanu środowiska. Innym aspektem adaptacyjnym kontroli stanu środowiska jest głowa osadzona na długiej ruchomej szyi, zaopatrzona w oczy o polu widzenia prawie 360 stopni i ruchome małżowiny uszne potrafiące zlokalizować źródło każdego szmeru.
www.voltahorse.pl
Tomasz Świątek
Powrót do archiwum
Strona główna
Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 077/402-54-32. Tel./fax: 077/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, mobil 0608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, mobil 0606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.