DOBERMAN

Doberman jest starą niemiecką rasą, zaliczaną ze względu na swe walory fizyczne i psychiczne do grupy psów służbowych. Nazwa rasy "Doberman" pochodzi od nazwiska poborcy podatkowego Fryderyka Ludwika Dobermanna z Apoldy, który pod koniec ubiegłego stulecia hodował bardzo cięte psy w typie pinczera krótkowłosego.


Zarys historii rasy

Materiałem wyjściowym do powstania rasy był podobno miejscowy pies rzeźnicki (kuzyn rotweilera), skrzyżowany przez F.L. Dobermanna ze staroniemieckim owczarkiem oraz ówczesnym pinczerem stajennym. Podobno doprowadzono przy tym krew greyhounda i black and tan terriera. Przypuszczenia takie wysuwają kynolodzy na podstawie analizy cech psychicznych i fizycznych dobermana. Nowo powstała rasa cieszyła się dużym uznaniem hodowców i dość szybko rozprzestrzeniła się na terenie Niemiec. Ukoronowaniem postępującej popularności dobermana, było założenie przez niemieckich hodowców w 1889 roku Klubu Dobermana - Pinczera i pod tą nazwą w roku 1900 rasę tą wprowadzono oficjalnie do niemieckich ksiąg rodowodowych. Od tej chwili dalsza hodowla dobermana prowadzona była w czystości rasy w oparciu o stan ówczesnej wiedzy hodowlanej. Świadoma działalność hodowców, polegająca na ścisłej selekcji i doborze do rozrodu najlepszych osobników, doprowadziła w efekcie do powstania eleganckiego i harmonijnie zbudowanego psa, o dodatnich cechach psychicznych. Wspomnieć należy, że doberman był pierwszym psem oddanym oficjalnie do służby w policji, nazywany był wówczas „psem żandarma”. Doberman zaliczany jest do grupy pinczerów krótkowłosych, do której należy również pinczer średni i pinczer karłowaty. Typ pinczera szorstkowłosego reprezentują sznaucery wszystkich trzech wielkości, tj. olbrzym, średni i miniaturowy wraz z najmniejszym z nich - pinczerem małpim. Wszystkie wymienione rasy mają wspólnych przodków i dzisiaj bez sięgania do historii rasy trudno znaleźć jest między niektórymi z nich podobieństwo.


Wygląd ogólny, właściwości fizyczne i użytkowe

Pies średniego wzrostu o mocnej muskularnej budowie. Jego zgrabna sylwetka, spokojne i jakby wyniosłe zachowanie oraz żywe usposobienie nadają mu wygląd psa idealnie zbudowanego. Ogon kopiowany. Uszy kopiowane lub nie (w Polsce na równi traktowane podczas ocen na wystawach). Cechują go: zdrowy system nerwowy typu powściągliwego, nieustraszoność, wrodzona ciętość, czujność, pojętność, posłuszeństwo, skłonność do przywiązywania się oraz wyśmienity węch i chęć do pracy. Dzięki tym właściwościom łatwo poddaje się szkoleniu oraz może być używany jako pies towarzyszący, pies obrończy lub wszechstronnie użytkowy. Wzrost: wysokość w kłębie psa od 68 do 72cm, suki od 63 do 68cm. Format: prawie kwadratowy, zwłaszcza psa, suka ma tułów nieco dłuższy ze względu na miejsce dla sutek. Umaszczenie czarne podpalane lub brązowe.
Analizując cechy psychiczne dobermana, stwierdzić należy, że jest to naprawdę pies wszechstronnie użytkowy. Bardzo rzadko trafiają się wśród dobermanów osobniki o niepożądanych cechach psychicznych. W stosunku do innych ras służbowych, dobermany pod względem psychicznym, dojrzewają nieco później. Prawdopodobnie wiąże się to z ich dużym temperamentem. Biorąc pod uwagę podatność dobermanów na tresurę, stwierdzić należy, że posiadają one wszystkie cechy wymagane od dobrego psa służbowego. Należy z nimi postępować taktownie, lecz zarazem twardo i konsekwentnie, tak aby pies wyczuł w przewodniku swojego pana, osobnika silniejszego, któremu musi się podporządkować. Zbyt łagodne traktowanie, nadmierna pobłażliwość i tolerancja w czasie tresury, wyzwalają u dobermana poczucie własnej siły i tym samym próbę przejęcia przewodnictwa. Dobrze ułożony doberman jest doskonałym obrońcą, a przede wszystkim miłym i wiernym towarzyszem, bardzo przywiązującym się do swojego pana. Dobermana cechuje doskonale rozwinięty słuch. Niewiele też psów może równać się z dobermanem pod względem czułości węchu. Natomiast jeśli chodzi o wytrwałość i szybkość biegu ustępuje on jedynie chartom. Z obserwacji wynika, że nawet niskie temperatury nie wpływają ujemnie na wykorzystywanie go jako psa służbowego. Warunkiem przystosowania go do niskich temperatur jest stałe trzymanie na wybiegu. Wpływa to dodatnio na rozwój fizyczny i psychiczny psa, uodparnia organizm na choroby. Osobniki trzymane stale na wybiegu cechuje mocny system nerwowy, odporność, a także duża ciętość. Dostrzega się większą zdrowotność szczeniąt od suk stale trzymanych na wybiegach. Szczenięta takie szybciej się rozwijają i nabierają samodzielności. Mając do dyspozycji duży wybieg (najlepiej trawiasty), daje się szczeniętom nieograniczoną możliwość zabawy, a suce stwarza się warunki do naturalnego, stadnego wychowu. Jedyną ujemną stroną trzymania dobermanów na wybiegu, jest wykształcenie się nieco dłuższej, gęstszej okrywy włosowej, która stwarza naturalną ochronę przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi. Osobniki po-chodzące z hodowli w mieszkaniu odznaczają się ładniejszą i lepiej utrzymaną sierścią. Jednakże odchowywanie szczeniąt w mieszkaniu stwarza hodowcy mnóstwo problemów, począwszy od pedantycznego utrzymywania czystości, ciągłego wietrzenia pomieszczeń, wyprowadzania suki na spacery - a wreszcie sprawy najważniejszej - wydzielenia części mieszkania lub jednego pokoju dla suki i szczeniąt. Dorosłe dobermany, tak jak i szczenięta trzymane w cieplarnianych domowych warunkach, wykazują zbyt małą odporność na niskie temperatury. Dlatego też, w wypadku braku wybiegu, należy zapewnić psu możliwość częstych i długich spacerów, w różnych warunkach pogodowych, a w mieszkaniu przydzielić im legowisko położone jak najdalej od źródła ogrzewania. Tylko w ten sposób można wychować zdrowe i silne osobniki, odporne na trudne warunki zewnętrzne. Ogólnie rzecz biorąc jest to rasa zdrowa i nie zdegenerowana o dużej witalności i łatwa w hodowli.


Zbigniew Gilarski

Autor jest Międzynarodowym Sędzią Kynologicznym
doświadczonym hodowcą psów z grupy pinczerów




POWRÓT

STRONA GŁÓWNA